Meditatie april 2017

Het is beter dat één mens sterft voor het volk,

dan dat het hele volk vernietigd wordt!’

(Johannes 11: 50)

 

 GOED GEZEGD, KAJAFAS!

Overkomt het u of jou ook wel eens? Dat je iets zegt en achteraf denkt, dat was goed gevonden. Of dat je iets serieus zegt, maar dat het onbedoeld grappig blijkt te zijn. Het zijn vaak de mooiste zinnen of de beste grappen, misschien wel omdat ze niet bedacht zijn, maar er spontaan uitkwamen.

Zo doet Kajafas ook een uitspraak die meer zegt dan hij bedoeld. “Het is beter dat één mens sterft voor het volk, dan dat het hele volk vernietigd wordt.” De mannen van de Hoge Raad zijn bezig met plannen om Jezus uit de weg te ruimen, maar ze voelen allemaal wel aan: het is geen koosjere zaak waar ze nu mee bezig zijn. Jezus deed niets verkeerd en toch willen ze hem uit de weg hebben. Dan komt hogepriester Kajafas met een geniale oplossing, hij heeft een ijzersterk argument gevonden. Er bestaat het gevaar dat Jezus aanhangers voor oproer gaan zorgen en dat kan grote gevolgen hebben als de Romeinen die met harde hand de kop indrukken. Dat gaat burgerslachtoffers kosten en ook de positie van hen als Hoge Raad loopt gevaar. Als zij het niet rustig houden onder het volk, dan zal de keizer of de stadhouder zelf optreden en dan is het gedaan met hun macht. En dan loopt misschien de Tempel ook wel gevaar, want de godsdienstvrijheid die de Joden hebben gekregen kan de keizer zo intrekken. Daarom is het beter Jezus uit de weg te ruimen. Beter één onschuldig slachtoffer dan een paar duizend….maar ondertussen verkondigt Kajafas, zonder het zelf te beseffen, op een geweldige manier het evangelie: “Het is beter dat één mens sterft voor het volk, dan dat het hele volk vernietigd wordt!”

Zo kwam ik van de week via uitzending gemist ook een “Kajafasuitspraak” tegen. Hij zat aan het eind van de voorstelling van Pieter Derks: “Zo Goed Als Nieuw.” Hij zat in een gedicht over zijn dochtertje. Een paar regels daaruit:

 ik gun haar absoluut een god / maar dan van liefde en van troost

die als het misgaat haar de schuld niet geeft / maar zelf een beetje bloost,

ik hoop dat ze hem vindt / die God van hoop, in plaats van pijn,

maar ik heb zo mijn twijfels / dus ik probeer hem zelf wel te zijn

Dat Pieter Derks zelf niet in de God van de Bijbel gelooft is wel duidelijk uit de laatste regel, maar toch heeft hij de kern te pakken waar het in het evangelie om gaat. God is geen God die ons met onze schuld laat zitten, nee God is een God die zelf een beetje bloost.

Want God sprak tot zichzelf toen het misging: “Ik laat de mensheid niet zitten met hun schuld. het is beter dat er één mens sterft dan dat ik de hele schepping verloren laat gaan. Laat Ik daarom zelf “blozen”, zelf die mens worden en de schuld op me nemen.” Want zo lief had God de wereld, dat Hij zijn eniggeboren zoon gaf, opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.

G.W. van Wingerden